Johanna Pas

how much of human life is lost in waiting (Emerson)

Blog

gedichten


een ander strand

2 april 2017

We zijn toch allemaal hetzelfde, zei je. Je
dacht dat ik verguld zou zijn en niet
beledigd. Dat ik je warme armen om
me heen zou voelen omdat je vond dat ik
erbij kon horen.

Er zijn zo. veel. mensen net als jij – je ziet
niet meer wie anders is – ziet niet wat zij
voor je verborgen houden. De spiegels
zitten in de weg. De boeken, films, affiches
om je heen.

We waren niet hetzelfde jij en ik – jij
die met je geliefde op het strand kon
lopen hand in hand, je ziel kon bloot-
leggen aan vreemden in een tankstation
een park en

elk café kon binnengaan zonder je
vingers in je mouwen te verstoppen en
heimelijk een blik te werpen om je heen
bij elke kus. Jij met nog al je borsten.

Dat iedereen hetzelfde is dat zegt alleen
voor wie de wereld als een spiegel is, die
achter elke deur wel iemand ziet die hij
herkent. Je dacht dat ik verguld zou zijn

dat ik mag zijn als jij – terwijl ik achter
elke deur een muur vind om doorheen te
gaan. Zou je bang zijn?

Zou je bang zijn als ik anders was dan jij?

Moet ik de slogans achterwege laten, mezelf
opheffen zien als hoogste goed – en
zeggen: we zijn allemaal hetzelfde?

Geef mij. Nee. Geef mij niets. Ik
zal een huis bouwen, geen muren, geen
spiegels aan de wand, geen ramen en
geen deuren. Geef me – Niets
dat ik niet mee kan nemen.

 

Zo stil gedanst

11 november 2016

Op 4 november 2016 bracht Stefanie Cottenier op Gent Bougement haar solodans “Zo stil”, gebaseerd op mijn gelijknamige gedicht. In deze prachtige voorstelling brengt ze het gedicht tot leven en vormen de geluiden van de wereld en de tekst de muziek.

De volledige tekst van het gedicht lees je hier.

Het gedicht nam al vele vormen aan. Het werd onder meer ook omgezet naar beeld door Spink. Het filmpje daarvan kan je hier bekijken.

still-dans-zo-stil

Stefanie Cottenier – still uit “Zo stil”

adem

19 juli 2016

ik loop
ik loop wel eens
het huis in
op zoek

mijn handen
die de dingen raken −

wanneer ik rook
kan ik
mijn adem zien
weet ik
dat ik de lucht verplaats
een deel ben
van de dingen
dit huis
opvul
iets achterlaat
dat anders is
dan hoe het was

soms loop ik
binnen in het huis
om te verplaatsen wat
versteend is

de rook mijn adem
die zich vastzet
op de boeken

de boeken
alles
wat ik van het leven
weet

 

image

j’accuse

28 juni 2016

J’accuse

Haat verbindt – hecht zich
aan alles wat zich niet
laat paaien

maakt geen handen vuil
je zegt ik riep maar wat

De krijger is alleen – maakt
eenzaam van de woorden
daden

rouwen om Orlando

 

vuren

12 mei 2016

De kat loopt door de tuin en is
de vrijheid van mijn handen

Ik kan toch niet erkennen
dat er buiten kracht en weer-
baarheid ook angsten zijn
die mij verteren – een laaiend
vuur onzichtbaar in mijn huid

De kat de vrijheid van mijn handen
zal op vogels jagen met ze spelen
zonder ze te eten zal zich de vuren
niet bewust zijn en ik zal niet –

 

de kat vuren

Dorothy Porter – vertaling

13 maart 2016

In het winternummer van Gierik & NVT verscheen mijn vertaling van gedichten van Dorothy Porter, de Australische schrijfster en auteur van diverse romans in dichtvorm waaronder The Monkey’s Mask.

Het thema van dit nummer was non-conformisme. Ik voelde me daarin uiteraard erg thuis, maar ook Dorothy Porter sluit perfect bij het thema aan. Niet alleen in haar eigen leven was ze een non-conformist, maar ook in haar literaire werk. In The Monkey’s Mask combineert ze het lichte genre van de thriller met het literaire genre van de poëzie. Bovendien is de hoofdpersoon van het boek een vrij ongewone lesbische detective.

Het liefst zou ik het hele boek vertalen – als een uitgever bereid is het uit te geven – maar hier kunnen jullie alvast een fragment lezen: Dorothy Porter: Maskers – vertaling Johanna Pas.

dorothy porter monkeys mask

Spink & Johanna Pas: Zo stil

20 februari 2016

Zo stil Spink still

 

een goed wijnjaar

21 december 2015

We willen niet weten hoe kwetsbaar het is – dit
lichaam van ons hoe het zomaar kan breken in
een auto een vliegtuig of op een terras door de
aarde die beeft door de dronken bestuurder door
de haat die we voeden

Maar de ochtend is leeg tot het eerste signaal
tot het breken van nieuws en het schemert het
schemert –
en we willen het weten het tweeten herlezen
reposten bezweren en nog een keer delen
en nog

Ooit was er op zondag geen nieuws
en als troost van de kansel de preek
over tandengeknars en talenten vergooien
en geweeklaag en vuur maar

De ochtend is nieuw en we tweeten reposten
we herlezen en delen – met de hel in ons hart
want we willen het weten hoe een kind op een
strand hoe een mes in een hand en het wankelen
wankelen over zeeën en grenzen

We willen het weten en dan – als de zon schijnt
de haan kraait – de wijn degusteren en alles
vergeten vergeten vergeten

(c) tekening: Didier Van De Steene (De kloof tussen het subject en het object)

(c) tekening: Didier Van De Steene (De kloof tussen het subject en het object)

de draad

16 december 2015

Ga nergens heen waar ik je niet
kan komen halen, zei ze. Maar zij
was het die ging, die verder ging
dan ik kon kijken, haar woorden

achterliet bij mij, de waanzin en
de onrust in haar hoofd ontvluchtte,
mijn ogen in een ander zocht.

Zij was het die, toen ik haar had
gevonden in het labyrint, mij
achterliet met al mijn wonden,
verhalen spon, de draad meenam –

tekening: Het bewenen van ons - Didier Van De Steene

(c) tekening: Didier Van De Steene

zandpad

10 november 2015

De ochtend komt Ik loop het zandpad
op De dagen lijken langer nu al weet ik
dat ze korter worden Wat pijn doet
aan mijn ogen is de dageraad te fel
te vroeg

Het zandpad eindigt in het bos Het
struikgewas is bitter en bevroren
en houdt mijn hand op afstand
van mijn mond en ritselt zacht
en fronst alsof het net als ik moet
leven met de mensen

De achterdocht beweegt tussen
het gras de wind verstopt zich
achter de te hoge muren van het
huis voorbij de bocht Niemand
zelfs ik niet zal mij hier ooit
zoeken

Maar of ik alle woorden ken die
nodig zijn om over mij te praten
dat zal blijken als ik voorbij dit huis
met hoge muren ga het zandpad
volg mijn stappen tel de modder van
mijn schoenen schud – het bos in ga

daken - mjp