{"id":3034,"date":"2016-03-29T19:34:08","date_gmt":"2016-03-29T17:34:08","guid":{"rendered":"http:\/\/www.johannapas.be\/core\/?p=3034"},"modified":"2016-03-30T11:24:02","modified_gmt":"2016-03-30T09:24:02","slug":"mieren-een-verhaal","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/mieren-een-verhaal\/","title":{"rendered":"Mieren – een verhaal"},"content":{"rendered":"

Mieren\u00a0\u2013 Johanna Pas<\/p>\n

Ik zit op de patio en kijk naar de mieren. Een\u00a0briesje\u00a0streelt mijn stramme schouders. De mieren lopen tussen de voegen, over en langs elkaar heen. Een ordeloze horde in een ordelijke stroom.\u00a0Van bovenaf lijkt het of er een lijn zit in wat ze doen, maar die is er niet, geloof me. Ze doen maar wat,\u00a0slaaf van een systeem dat hen bij elkaar houdt. Ze lopen rond en zoeken. Soms vinden ze iets, maar vaker niet, en geen van hen voelt de bewondering die wij voelen als we zien hoe\u00a0ze vele malen hun eigen gewicht torsen. Naar het schijnt melken ze bladluizen en kweken ze schimmels in ondergrondse hangars, maar\u00a0het\u00a0vervult me niet met bewondering. Want ze blijven hardnekkig in de buurt van mensen wonen.\u00a0Dat vertellen ze\u00a0dus blijkbaar niet aan elkaar door met hun geursporen en hun gesofisticeerd communicatiesysteem: dat wij\u00a0wrede wezens zijn die argeloos hun strakke lijfjes vermorzelen en kokend water in hun nesten gieten. Of vertellen ze elkaar \u2013 net als wij \u2013 verhalen over een god,\u00a0verhalen\u00a0die hen verzoenen met hun\u00a0lot in plaats van te verhuizen?<\/p>\n

Ik kijk de berg af. Alleen mijn ogen komen nog zo ver. Jij klaagt erover, maar ik vond het een zegen: hoe met het verstrijken der jaren\u00a0de wereld steeds kleiner werd en mijn zintuigen milder. Ze\u00a0overspoelden\u00a0me steeds minder\u00a0met details,\u00a0onthielden\u00a0me\u00a0steeds meer\u00a0geuren en geluiden,\u00a0zodat\u00a0ik steeds verder in mezelf kon verzinken.<\/p>\n

Het waait nu op de patio. De wind zoemt in het\u00a0lege\u00a0bierflesje\u00a0dat je achterliet\u00a0op\u00a0tafel.\u00a0Jij bent net vertrokken naar de echte wereld, de wereld van praktische zaken waar jij je nog wel in beweegt.<\/p>\n

De wind trekt aan, de voorbode van regen.\u00a0Langzaam schuif ik de logge buitenstoel achteruit en sta op. Binnen ga ik voor de boekenkast staan\u00a0om nog eens naar mezelf te kijken. Heb ik dit\u00a0echt\u00a0allemaal in me opgenomen? Ik raak de boekenruggen aan.\u00a0Het voelt\u00a0alsof deze boeken meer over mij weten dan ik over hen.\u00a0Ze staan daar als getuigen van mijn leven,\u00a0en toch heb ik\u00a0van hen niet meer dan resten\u00a0onthouden.\u00a0Het heeft geen zin ze\u00a0te bewaren. Ik zal ze nooit\u00a0meer\u00a0herlezen.\u00a0Toch\u00a0staan\u00a0ze\u00a0hier, als een schilderij van wie ik was,\u00a0de muur\u00a0te sieren.
\nDe regen slaat tegen de ruiten. Ik zet een stap achteruit, bots tegen een stoel aan, de poten schrapen luid over de houten vloer.\u00a0De boeken reiken tot aan het plafond.\u00a0Ze ademen niet, toch lijken ze te golven. Telkens als ik er een uit de rij haal, beneemt het\u00a0ronddwarrelende\u00a0stof me de adem. Dus doe ik het niet. Maar ik kijk naar die ene rug, van het eerste boek dat ik ooit zelf uitkoos om te houden. Nu zou ik het een belabberde keuze vinden. Als een kind van mij dit banale boek\u00a0uitkoos\u00a0zou ik het\u00a0ontraden. Mijn moeder was gelukkig wijzer. Ze liet me de keuze: dit boek kopen of een minibingospel dat ik erg graag wilde hebben. Zo\u2019n onding van ijzerdraad met genummerde balletjes\u00a0erin.\u00a0Als je\u00a0aan de hendel draaide rolde er een\u00a0balletje uit, net als op de televisie \u2013 zulke saaie beelden durft niemand nog vertonen, maar blijkbaar vond ik het een fascinerend schouwspel. Fascinerend genoeg om te verlangen naar zo\u2019n ding.<\/p>\n

Mijn moeder had misschien verwacht dat ik voor het tweede zou kiezen, maar ik koos het boek \u2013 net\u00a0als later, toen een drang\u00a0naar winstbejag me misschien verder had gebracht.\u00a0Wilde ik ook\u00a0als kind\u00a0al liever trage kennis dan het snelle geld? Of besefte ik dat je voor een bingospel eerst vriendjes moest zoeken om het mee te spelen, terwijl in het boek de vriendjes al\u00a0zaten vervat.
\nJij herinnert je die dagen niet dat niemand je wou kennen. Je denkt dat ik het me heb ingebeeld. We waren kinderen, zeg jij.\u00a0Soms\u00a0benijd\u00a0ik mensen\u00a0met een\u00a0slecht geheugen, die geloven in de onschuld van kinderen, die niet meer weten dat opgroeien een gevecht\u00a0was op leven en dood.
\nHet\u00a0verleden zit vol narigheden, maar ik kan het vervormen met mijn wil. Het\u00a0hier en nu heeft me altijd\u00a0meer\u00a0angst aangejaagd. Het kon maar beter zo snel mogelijk voorbij zijn \u2013 dan had ik dat ook alweer zonder kleerscheuren doorstaan.<\/p>\n

Voor jou is het een manier van leven. Jij hebt die hedendaagse goeroes niet nodig om je te vertellen hoe belangrijk het is om\u00a0in het nu te leven, om\u00a0met je voeten in de natte klei\u00a0te staan. Jij\u00a0b\u00e9nt\u00a0de natte klei. Voor mij is het heden alleen maar te verdragen met het verleden erbij.
\nJij vindt het soms eenzaam hier,\u00a0je begrijpt niet dat ik nooit met je mee wil. Maar ik heb hier iedereen die ik bij me wil hebben. En dit huis is niet alleen van mij. Buiten jou heeft het nog andere semipermanente bewoners. De spinnen in\u00a0de hoeken van de kamers. De giftige duizendpoten die zich razendsnel door het huis bewegen en die ik met veel moeite \u2013 en jouw hulp \u2013 voorzichtig vang en buitenzet. De houtwormen die langzaam de dakbalken opvreten. En de mieren, die onder de patio hun nederzetting hebben gebouwd en die altijd terugkomen, hoe genadeloos ik ze ook bestrijd.<\/p>\n

\u2019s Nachts, achter mijn gesloten oogleden, zie ik ze nog steeds\u00a0krioelen. Ze doen me denken aan mijn leven v\u00f3\u00f3r dit huis. Dan ben ik bang om in slaap te vallen. Mijn lichaam is moe, maar mijn geest blijft vechten tegen de nacht die langzaam over me heen sluipt. Ik ben niet bang om te sterven. Ik ben bang om wakker te worden zonder herinneringen aan de vorige dag, aan alle vorige dagen. Aan alle geuren, woorden, beelden, geluiden die in mijn lichaam zijn opgeslagen en waaraan ik me warm.<\/p>\n

Die angst houdt me wakker.<\/p>\n

Tot de nacht uiteindelijk toch wint en me mee zuigt, mijn andere leven in, waar\u00a0mijn\u00a0armen en benen het weer\u00a0doen.<\/p>\n

Ik weet zeker dat je niet wil weten wat ik droom. Maar als je net als ik elke dag uitkijkt over de boomtoppen van hetzelfde bos \u2013 ook al valt het licht elke dag anders op de bladeren \u2013 zou ook jij je dromen koesteren. Soms is het alsof ik \u2019s avonds alleen maar een deur hoef te openen om terug in de droom van de vorige nacht te stappen. Toch gebeurt dat zelden. Mijn geest blijft onvermoeibaar nieuwe decors ontwerpen, nieuwe gebeurtenissen maken in mijn hoofd, mijn maag, mijn lichaam. Ja, waar? Waar is de droom terwijl de spieren \u2013 door een ingenieus systeem ge\u00efmmobiliseerd \u2013 mijn lichaam strak op mijn smalle bed houden?<\/p>\n

Maar voor ik daar beland, zie ik de mieren op mijn netvlies, hoe ze krioelen en me herinneren aan het leven dat ik had, voor dit huis.<\/p>\n

\"Mier<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Mieren\u00a0\u2013 Johanna Pas Ik zit op de patio en kijk naar de mieren. Een\u00a0briesje\u00a0streelt mijn stramme schouders. De mieren lopen tussen de voegen, over en langs elkaar heen. Een ordeloze horde in een ordelijke stroom.\u00a0Van bovenaf lijkt het of er een lijn zit in wat ze doen, maar die is er niet, geloof me. Ze […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_jetpack_newsletter_access":"","footnotes":""},"categories":[11],"tags":[],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/p8pym5-MW","jetpack-related-posts":[{"id":2278,"url":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/brieven-naar-huis\/","url_meta":{"origin":3034,"position":0},"title":"brieven naar huis","author":"Johanna","date":"3 juni 2013","format":false,"excerpt":"Ze doen hier allemaal alsof de wereld zwijgt en op een klein lichtgevend scherm vertonen ze hun dromen. Ze denken dat er niemand is. Ze denken schaamteloos de wreedste dingen. Ze spiegelen zich aan elkaar en ze verzamelen een eindeloze reeks van Dingen waarvan je niet eens wist dat je\u2026","rel":"","context":"In "gedichten"","block_context":{"text":"gedichten","link":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/category\/gedichten\/"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/www.johannapas.be\/core\/wp-content\/uploads\/2013\/06\/Plantin-Moretus-mei-2013-015-300x224.jpg?resize=350%2C200","width":350,"height":200},"classes":[]},{"id":3043,"url":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/dictators\/","url_meta":{"origin":3034,"position":1},"title":"Dictators – voor wie ze zo wil noemen","author":"Johanna","date":"15 mei 2014","format":false,"excerpt":"Portugal leren begrijpen, les 3 'O, nee,' zei de vrouw in het Portugees, 'Salazar was goed,' en beende weg om de afwas te gaan doen. We hadden al meer dan een uur zitten praten. Ze hadden me uitgenodigd om bij hen koffie te komen drinken na het eten - ik\u2026","rel":"","context":"In "tekst"","block_context":{"text":"tekst","link":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/category\/tekst\/"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/www.johannapas.be\/core\/wp-content\/uploads\/2014\/05\/graffiti-espinho-4-300x224.jpg?resize=350%2C200","width":350,"height":200},"classes":[]},{"id":2456,"url":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/niezen-een-verhaal\/","url_meta":{"origin":3034,"position":2},"title":"Niezen – een verhaal","author":"Johanna","date":"28 augustus 2013","format":false,"excerpt":"of: Om een boek te lezen moet je de rug soms breken Johanna Pas (Dit verhaal verscheen eerder in de verhalenbundel Het experiment van Uitgeverij LaVita Publishing) Wat had ik m\u00f3\u00e9ten zeggen. Ze wilde niet bij mij zijn. Dat kon ik voelen aan de manier waarop ze haar hand op\u2026","rel":"","context":"In "tekst"","block_context":{"text":"tekst","link":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/category\/tekst\/"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/www.johannapas.be\/core\/wp-content\/uploads\/2013\/08\/mei-2013-009.jpg?resize=350%2C200","width":350,"height":200},"classes":[]},{"id":1862,"url":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/materialist\/","url_meta":{"origin":3034,"position":3},"title":"materialist","author":"Johanna","date":"7 januari 2013","format":false,"excerpt":"Ik ben een materialist. Ik hecht me aan Dingen. Ik wil dat ze hun maximale levensduur leven. Daarna leg ik me erbij neer dat ze eindig zijn. Niet eerder. Zo word ik in- en indroevig van slecht gemaakte dingen. Dingen die gemaakt zijn om te verkopen. Punt. Ze werken niet,\u2026","rel":"","context":"In "tekst"","block_context":{"text":"tekst","link":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/category\/tekst\/"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/www.johannapas.be\/core\/wp-content\/uploads\/2013\/01\/diversejanuari2013-012-300x224.jpg?resize=350%2C200","width":350,"height":200},"classes":[]},{"id":3141,"url":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/schrijvers\/","url_meta":{"origin":3034,"position":4},"title":"Schrijvers","author":"Johanna","date":"5 juli 2014","format":false,"excerpt":"Woorden van ... Belle van Zuylen: \"Ik geloof dat ik over het algemeen liever zou leven met een schrijver die het uit noodzaak of uit onweerstaanbare drang geworden is, dan met iemand die dit vak uit vrije wil gekozen heeft, dat wil dus zeggen uit eigenliefde. Maar misschien zijn ze\u2026","rel":"","context":"In "tekst"","block_context":{"text":"tekst","link":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/category\/tekst\/"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/www.johannapas.be\/core\/wp-content\/uploads\/2014\/07\/jurk-300x205.jpg?resize=350%2C200","width":350,"height":200},"classes":[]},{"id":186,"url":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/186\/","url_meta":{"origin":3034,"position":5},"title":"recensie cjp-magazine","author":"Johanna","date":"9 oktober 2011","format":false,"excerpt":"Recensie cjp magazine 25 februari 2010 Soms gaan bomen staande dood Johanna Pas, met tekeningen van Andr\u00e9 Sollie \u2014 Catharina Dhaen 25 Februari 2010 Beter \u00e9\u00e9n boek in de hand dan tien in de kast. We kregen een broekzakgroot po\u00ebziebundeltje in de handen gestopt en zijn dolenthousiast. Soms kunnen weinig\u2026","rel":"","context":"In "recensies"","block_context":{"text":"recensies","link":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/category\/recensies\/"},"img":{"alt_text":"","src":"","width":0,"height":0},"classes":[]}],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3034"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3034"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3034\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3296,"href":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3034\/revisions\/3296"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3034"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3034"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3034"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}