{"id":3121,"date":"2014-07-01T13:34:25","date_gmt":"2014-07-01T11:34:25","guid":{"rendered":"http:\/\/www.johannapas.be\/core\/?p=3121"},"modified":"2014-07-01T21:10:53","modified_gmt":"2014-07-01T19:10:53","slug":"gedwongen-repatrieringen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/gedwongen-repatrieringen\/","title":{"rendered":"gedwongen repatri\u00ebringen"},"content":{"rendered":"

Op 22 september 1998 werd Semira Adamu tijdens een gedwongen repatri\u00ebring gedood door de politie-agenten die haar begeleidden.
\nGedwongen verwijderingen en opsluiting van mensen die geen misdrijf hebben gepleegd, gebeurt nog steeds in Belgi\u00eb, evenals het criminaliseren van mensen die zich ertegen verzetten.
\nOnder dit gedicht dat ik daarover schreef in 1999, vind je de tekst die Amnesty International<\/a> vorig jaar schreef bij de 15-jarige herdenking van Semira Adamu’s dood.<\/p>\n

\"semira<\/a><\/p>\n

Hekken<\/strong><\/span><\/p>\n

Ik wil met mijn lichaam de hekken vernielen maar
\nmijn hele gewicht leunt met lege handen – mijn benen
\nuiteen – tegen gepantserd staal. Een machteloze rit<\/p>\n

Ze duwen ons twee cellen binnen – zoveel als er
\ngeslachten zijn voor hen – en sluiten dan het
\ntraliehek. Geen telefoon geen eten en geen drinken<\/p>\n

en geen wc – alleen elkaar. Ik kom er goed vanaf ik
\nmoet niet strippen. De tijd neemt over eindeloos
\nen leeg geen boek geen pen de meesten ook geen veters<\/p>\n

Ik leg me op de koude vloer de zware dikke lucht
\nrust op ons allen de tegels zijn tenminste fris dan
\nmoet ik pissen. Daar bij de mannen is een bel zonder<\/p>\n

geluid. Ik zie hun handen vruchteloos op twee
\nmetalen stippen duwen. Niemand komt. De tijd
\n– net als de lucht – beweegt niet meer. De stemmen<\/p>\n

gonzen op de blinde muren onder neonlicht. Ik mis
\nmijn sigaretten niet en na de suikerwafels ook geen
\neten maar wat ik mis is dat de tijd beweegt en lezen<\/p>\n

Ik mis de plastic strip die rond mijn polsen zat om
\nmee te spelen. Ik luister de verhalen af over die keer
\ntoen het hetzelfde was maar anders. Voor mij<\/p>\n

is niets nog als voordien – want op dat ogenblik
\nbegrijpt mijn lichaam dat iemand met een uniform<\/p>\n

lachend haar zingende gezicht terwijl hij verder
\npraatte in een kussen duwde hoe hij obsceen zijn
\nhanden in haar haren hield niet hoorde hoe haar
\nadem stokte en hoe het bloed zich in haar hersenen
\nverspreidde –<\/p>\n

ik weet nu dat de muren blind en doof zijn<\/p>\n

 <\/p>\n

—<\/p>\n

Het opiniestuk dat Amnesty International voor De Standaard schreef bij de 15e verjaardag van haar dood:<\/strong><\/p>\n

Bron: http:\/\/www.aivl.be\/sites\/default\/files\/bijlagen\/OS_Semira2013_0.pdf<\/a><\/p>\n

We schrijven 22 september 1998. Semira Adamu, een jonge Nigeriaanse vrouw die al zes maanden vastzit in een gesloten centrum voor vreemdelingen, sterft tijdens een poging tot gedwongen verwijdering. Ze stikt onder het kussen dat de politieagenten op haar gezicht drukken. Haar dood confronteert de Belgische samenleving met de gewelddadige kant van ons beleid rond de opsluiting en verwijdering van vreemdelingen. Maar hebben we in de 15 jaar nadien lessen getrokken uit haar dood?<\/p>\n

Ja. Enerzijds wel. Na het drama werd een commissie opgericht die het gebruik van geweld tijdens gedwongen verwijderingen van mensen zonder wettig verblijf onder de loep nam. Aan een aantal aanbevelingen van de commissie werd gehoor gegeven. Zo kunnen vrouwen aan het einde van hun zwangerschap niet meer verwijderd worden en is het verboden om personen tegen hun wil geneesmiddelen in te spuiten. Ook worden kinderen sinds 2009 niet langer vastgehouden in gesloten centra. Tijdens de uitwijsprocedure verblijven ze met hun ouders in open terugkeerwoningen. Daar was een jarenlange strijd voor nodig en een veroordeling van Belgi\u00eb door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens.<\/p>\n

Het geweld gaat door<\/strong>
\nAnderzijds gaat het geweld bij de opsluiting en gedwongen verwijdering van vreemdelingen door. Ngomedewerkers die de gesloten centra bezoeken, verzamelen regelmatig getuigenissen. Zo is er het verhaal van de Afrikaanse man die met het gezicht vooruit op de grond viel omdat hij tijdens zijn verwijdering aan handen en voeten was gebonden. Zelfs oudere vrouwen worden geboeid en behandeld als misdadigers. Denk ook aan het verhaal van de vrouw die \u2019s ochtends vroeg werd gewekt en in haar nachtjapon naar de luchthaven werd gebracht. Ze was niet op voorhand verwittigd van de nakende gedwongen verwijdering.<\/p>\n

We zien er ook hoe de maandenlange opsluiting \u2013 zonder dat er sprake is van enige beschuldiging van een misdrijf \u2013 kwetsbare vreemdelingen op zoek naar veiligheid of een betere toekomst tot wanhoopsdaden beweegt, zoals zelfmoordpogingen en zelfverminkingen. Niemand lijkt zich nog af te vragen wat dit leed van echte mensen kan verantwoorden.
\nTijdens een gedwongen verwijderingsoperatie \u2013 van het vertrek in Belgi\u00eb tot aan de aankomst in het herkomstland \u2013 is het risico op schendingen van de mensenrechten groot. Het gebruik van dwang en geweld is immers toegestaan. Daarom voorziet de overheid in toezicht: een controle door de Algemene Inspectie van de Politie.Die dienst valt onder de ministeries van Binnenlandse Zaken en Justitie, wat twijfels doet rijzen over zijn onafhankelijkheid.<\/p>\n

Toezichthoudende agenten moeten een instantie controleren waarin ze na hun detachering zelf weer aan de slag moeten. Meer nog, de Inspectie voert slechts periodieke en gedeeltelijke toezichten uit. In 2012 werd slechts 2,6 procent van alle gedwongen verwijderingsoperaties gecontroleerd. Waarom bekrachtigt Belgi\u00eb het Optioneel Protocol bij het VN-Verdrag tegen Foltering niet, dat landen verplicht omde controle toe te kennen aan een volledig onafhankelijke instantie?
\nHet gedwongen verwijderingsbeleid is inhumaan, ondoorzichtig, en bovendien peperduur. Tussen 2008 en 2012 is het budget voor de gedwongen verwijderingen gestegen van 5,8 naar 8,07 miljoen euro. Dat bedrag omvat alleen de kosten van de verwijderingsoperatie en niet de kosten van het verblijf in het gesloten centrum van de omen bij de 8.000 opgesloten vreemdelingen per jaar. Dat komt neer op 40 euro per opgesloten vreemdeling per dag. Per verwijderde vreemdeling stegen de jaarkosten tussen 2008 en 2012 van 1.422 naar 2.097 euro. En dit terwijl onze regering zegt vooral in te zetten op vrijwillige terugkeer.<\/p>\n

Bestrijd de oorzaken van migratie<\/strong>
\nDe herdenking van de dood van Semira Adamu is d\u00e9 gelegenheid om het gebruik van gesloten centra af te zweren als middel om migratiestromen te controleren. Belgi\u00eb moet het terugkeerbeleid fundamenteel omgooien: echt voorrang geven aan de vrijwillige terugkeer en meer alternatieven voor opsluiting ontwikkelen. Want die alternatieven bestaan: kijk maar naar de terugkeerwoningen voor gezinnen.
\nNog fundamenteler is de manier waarop Belgi\u00eb en de Europese Unie migratie benaderen. Migratie is geen te bestrijden probleem of een bedreiging waartegen we ons moeten beschermen. Migratiestromen zouden we beter bekijken als het gevolg van conflict, vervolging, milieurampen en sociale en economische ongelijkheid in de wereld. Pas dan zullen we begrijpen dat we niet migratie, maar de oorzaken van migratie moeten bestrijden. En pas dan zullen we een echt correct en humaan migratiebeleid voeren.<\/p>\n

Ondertekend door Amnesty International<\/a>, Vluchtelingenwerk Vlaanderen<\/a>, Cir\u00e9 <\/a>en Jesuit Refugee Service Belgium<\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Op 22 september 1998 werd Semira Adamu tijdens een gedwongen repatri\u00ebring gedood door de politie-agenten die haar begeleidden. Gedwongen verwijderingen en opsluiting van mensen die geen misdrijf hebben gepleegd, gebeurt nog steeds in Belgi\u00eb, evenals het criminaliseren van mensen die zich ertegen verzetten. Onder dit gedicht dat ik daarover schreef in 1999, vind je de […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_jetpack_newsletter_access":"","footnotes":""},"categories":[4],"tags":[],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/p8pym5-Ol","jetpack-related-posts":[{"id":3277,"url":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/goodreads-oktober-2014\/","url_meta":{"origin":3121,"position":0},"title":"Recensie Soms gaan bomen – oktober 2014","author":"Johanna","date":"4 oktober 2014","format":false,"excerpt":"Willy Schuyesmans, Goodreads, 3 oktober 2014 Soms klikt het meteen tussen mensen. Je voelt dat je bij elkaar hoort. De liefde ontluikt. Dan zeg je dingen zoals: Jij maakt zeg ik van mijn verhaal een hand \u2013 waarmee ik zacht over mijn eigen hoofd kan aaien Maar op een dag\u2026","rel":"","context":"In "recensies"","block_context":{"text":"recensies","link":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/category\/recensies\/"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/www.johannapas.be\/core\/wp-content\/uploads\/2011\/09\/cover-Dode-bomen-209x300.jpg?resize=350%2C200","width":350,"height":200},"classes":[]},{"id":3459,"url":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/zinkend-schip\/","url_meta":{"origin":3121,"position":1},"title":"zinkend schip","author":"Johanna","date":"14 maart 2015","format":false,"excerpt":"Bibliotheek Sint-Anneke \u2020 2001 Ooit werkte ik in een bib. Je weet wel: zo'n gebouw vol boeken en - toch al - een handvol computers. Toen ik er begon was het nog een onafhankelijke bib, al wist ik wel dat ze dat - door een decreet van jaren eerder -\u2026","rel":"","context":"In "gedichten"","block_context":{"text":"gedichten","link":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/category\/gedichten\/"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/www.johannapas.be\/core\/wp-content\/uploads\/2015\/03\/bib-sint-anna-300x213.jpg?resize=350%2C200","width":350,"height":200},"classes":[]},{"id":3043,"url":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/dictators\/","url_meta":{"origin":3121,"position":2},"title":"Dictators – voor wie ze zo wil noemen","author":"Johanna","date":"15 mei 2014","format":false,"excerpt":"Portugal leren begrijpen, les 3 'O, nee,' zei de vrouw in het Portugees, 'Salazar was goed,' en beende weg om de afwas te gaan doen. We hadden al meer dan een uur zitten praten. Ze hadden me uitgenodigd om bij hen koffie te komen drinken na het eten - ik\u2026","rel":"","context":"In "tekst"","block_context":{"text":"tekst","link":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/category\/tekst\/"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/www.johannapas.be\/core\/wp-content\/uploads\/2014\/05\/graffiti-espinho-4-300x224.jpg?resize=350%2C200","width":350,"height":200},"classes":[]},{"id":3335,"url":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/witte-inkt\/","url_meta":{"origin":3121,"position":3},"title":"Witte inkt","author":"Johanna","date":"11 december 2014","format":false,"excerpt":"Op 10 december presenteerde klas 10C van De Es in Berchem hun po\u00ebzieproject: \"Witte inkt\". Ik was erbij op uitnodiging van een van de ouders omdat de jongeren, tot mijn verrassing, ook fragmenten uit mijn bundel Soms gaan bomen staande dood hadden geselecteerd voor hun stuk. Omdat ik geen idee\u2026","rel":"","context":"In "tekst"","block_context":{"text":"tekst","link":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/category\/tekst\/"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/www.johannapas.be\/core\/wp-content\/uploads\/2014\/12\/witte-inkt-004-300x201.jpg?resize=350%2C200","width":350,"height":200},"classes":[]},{"id":1066,"url":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/de-brief-van-de-reus\/","url_meta":{"origin":3121,"position":4},"title":"De brief van de reus","author":"Johanna","date":"8 maart 2012","format":false,"excerpt":"\u00a0 \u00a0 Lees mij nee lees mij niet Vergeef mij nee vergeef mij niet ik ben aan niemand iets verschuldigd! Mijn misdaad was alleen dat ik mijn hand ophield en dat ik mensen angst aanjoeg met mijn gestalte Ik dwong ze niet mij te betalen! Toen kwam die kleine onderkruiper*\u2026","rel":"","context":"In "gedichten"","block_context":{"text":"gedichten","link":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/category\/gedichten\/"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/www.johannapas.be\/core\/wp-content\/uploads\/2012\/03\/Power-Etienne-Desmet--206x300.jpg?resize=350%2C200","width":350,"height":200},"classes":[]},{"id":3239,"url":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/fransesca\/","url_meta":{"origin":3121,"position":5},"title":"fransesca","author":"Johanna","date":"11 september 2014","format":false,"excerpt":"Verhalen over Fransesca \u00a0 1. Fransesca woonde in een hutje bij de zee. Ze woonde daar met twee. Dat was soms wel wat eenzaam. Er waren struiken distels duinen. Soms kwamen er mensen langs dan moest ze zich verschuilen en huilde ze de zoute tranen die ze van de zeewind\u2026","rel":"","context":"In "gedichten"","block_context":{"text":"gedichten","link":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/category\/gedichten\/"},"img":{"alt_text":"","src":"https:\/\/i0.wp.com\/www.johannapas.be\/core\/wp-content\/uploads\/2014\/01\/zee-klein-180114-028-225x300.jpg?resize=350%2C200","width":350,"height":200},"classes":[]}],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3121"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3121"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3121\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3134,"href":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3121\/revisions\/3134"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3121"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3121"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.johannapas.be\/core\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3121"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}